Zo jammer dat… het verhaal van de Packboy
‘Zo jammer dat je die nergens meer kunt krijgen’, zei Jolanda. Ineens zag ik hem weer voor me. De Packboy, een winkelwagentas die zelfs meeging naar de camping.

‘Zo jammer dat je die nergens meer kunt krijgen. Die was zó handig.’
Ik was een paar weken geleden bij mijn vriendin Jolanda toen ze ineens over de Packboy begon. Ik zag die tas meteen weer voor me.
We hadden hem ooit in China gevonden. Hij was gemaakt van stevig canvas en had precies de vorm van de binnenkant van een winkelwagentje. Je zette hem erin en kon je boodschappen meteen in de tas leggen. De flap zat aan de achterkant vast. Met de rits rondom kon je de tas helemaal afsluiten. We hadden hem in geel en antracietgrijs, allebei met zwarte hengsels en ritsen. Op de zijkant stond PACKBOY.
Er waren twee maten, medium en large. Voor de supermarkt was de medium handiger. In de large kon zóveel dat je bij de kassa ontdekte dat je die tas ook nog moest tillen.
Wij brachten hem op de markt als winkelwagentas. Maar je zag hem ook bij de sportclubs en op de camping. Daar kwam die grote maat juist goed van pas. Bijna heel Oostzaan had er wel eentje, geloof ik.
We hadden toen meer dan vijfhonderd medewerkers. Iedereen kreeg meerdere tassen en de Packboy zat ook in het kerstpakket. Daar waren mensen blij mee. De firma was dus zelf een grote klant van de Packboy-afdeling. 😉
Ons familiebedrijf maakte machines voor de voedselverwerkende industrie. Bij die machines wisten we wie we moesten bellen. We kenden de mensen die ermee werkten en wisten waar zij op letten als ze een machine kochten. Met de Packboy moesten we nog uitzoeken in welke winkel iemand als Jolanda zo’n tas zou tegenkomen, wie hem daar wilde verkopen en voor welke prijs.
In de strategieboeken heet dat diversificatie. Voor ons waren zowel het product als de markt nieuw. En intussen draaide de machinefabriek gewoon door. De tijd die we aan de Packboy besteedden, konden we maar één keer besteden.
Commercieel werd de Packboy voor ons geen succes. ‘Schoenmaker, blijf bij je leest’, kun je zeggen. En eerlijk is eerlijk, we hadden meer verstand van machines maken en vermarkten dan van een tas in de winkels krijgen.
Ik vind het nog steeds een goed en voor die tijd vernieuwend idee. Dat Jolanda die tas na al die jaren nog miste, vond ik eigenlijk wel mooi. Door haar vroeg ik me weer af hoe het was gelopen als we destijds iemand naast ons hadden gehad die de retailmarkt wél kende.
In het winkelwagentje paste hij in ieder geval precies.
Beeld: De Packboy in een winkelwagentje. Reconstructie op basis van mijn herinnering.
