Mag ik twee biertjes…?
Vlak voor sluitingstijd vroegen twee gasten om een biertje. Mijn ja hielp ons later het hotel open te houden. Toch denk ik nog weleens aan de vrouw die eerst nee zei.

In juni 2019 kwam ik met drie collega’s aan bij Boutique Hotel Peperpot in Suriname. We waren er om te kijken hoe we het hotel nieuw leven konden inblazen.
Bij binnenkomst keek ik om me heen. Overal stonden spullen, het was rommelig en op sommige plekken ronduit vies. De gasten bleven weg.
‘De energie klopt hier niet,’ zei ik tegen de medewerkers.
Er werd hartelijk gelachen. ‘Energie, meneer Rob?’
Ik moest er zelf ook om lachen. Bij de ingang stonden grote picknicktafels met hun rug naar de gasten. Wie binnenkwam, liep er bijna tegenaan. We gingen schoonmaken, opruimen en tafels verplaatsen. Na vijf dagen vertrokken mijn collega’s weer naar Nederland. Ik bleef om verder te werken aan het hotel.
Op een middag, vlak voor sluitingstijd, kwamen twee Belgische mannen aanlopen.
‘Kunnen we misschien nog twee biertjes krijgen?’
‘Nee, we gaan sluiten.’
Ik hoorde het en dacht: we proberen hier juist weer gasten te ontvangen. En nu staan er twee voor onze neus.
‘Een heel goede avond,’ zei ik. ‘Kom binnen, die biertjes regelen we wel.’
We raakten aan de praat, er kwam iets te eten en de volgende dag kwamen ze terug. En daarna opnieuw.
Toen kwam corona. De Belgen kwamen met een groep naar Suriname om een waterzuiveringsinstallatie te bouwen, zo’n tweeënhalve kilometer verderop. Ze hadden onderdak nodig en wisten ons te vinden. Dankzij hun verblijf konden we het hotel openhouden en medewerkers aan het werk houden, terwijl het toerisme vrijwel stilviel.
Twee biertjes. Een beslissing van een paar seconden. Met gevolgen die niemand had kunnen voorzien.
Als ik nu op die middag terugkijk, denk ik ook aan de vrouw die nee zei. Zij was tijdelijk bijgesprongen om het hotel draaiende te houden. Een eindje verderop had ze haar eigen bedrijf. Na sluitingstijd moest zij nog naar huis. Ik verbleef in het hoofdhuis en kookte daar toch al. Of ik voor mezelf kookte of voor een paar mensen extra, maakte me weinig uit. Ik kom tenslotte uit een gezin van veertien kinderen.
Ik zag een kans en greep die. Dat heeft me in mijn werk veel gebracht. Soms ga ik ook te snel. Bij aankomst had ik meteen gezien wat ik wilde veranderen. Pas later begreep ik beter wat de mensen die er al waren deden om het hotel draaiende te houden. En die middag nam ik een beslissing terwijl ik formeel de dagelijkse leiding nog niet had.
Die twee biertjes bleken van grote waarde. Maar betekent een goede uitkomst ook dat je de beslissing op de juiste manier hebt genomen?
Als ik nog eens in die deuropening stond, zou ik haar eerst vragen waarom ze nee zei. Wat had ik dan gehoord?
