Kijken we nog zelf?
Wat gebeurt er met ons eigen waarnemen als we steeds sneller reageren en AI steeds vaker laten meedenken?

Soms vraag ik mij serieus af of we langzaam consumenten van ‘werkelijkheid’ worden. Hoeveel nemen we nog zelf waar?
We reageren steeds sneller op wat we zien. Scrollen, oordelen, delen en veroordelen. Vaak binnen seconden.
Maar hoe vaak nemen we nog echt de tijd om ergens bij stil te staan? Om ons af te vragen of iets eigenlijk wel klopt? Om eerst goed te kijken, luisteren en voelen?
Ik lees momenteel Ik zie wat ik geloof van Roxane van Iperen. Fascinerend hoe zij beschrijft dat mensen steeds vaker direct reageren op beelden en prikkels, zonder nog echt de brug te maken naar reflectie of onderzoek.
Tegelijk moest ik denken aan Organisatieparadoxen van Manfred Kets de Vries, waarin hij al jaren geleden schreef over kuddegedrag binnen organisaties en samenlevingen.
Misschien wordt dat in het AI-tijdperk actueler dan ooit.
AI is indrukwekkend en kan enorm ondersteunen. Ik gebruik het zelf ook dagelijks. Maar wat gebeurt er als hulpmiddelen langzaam richtinggevers worden? Als we steeds minder zelf waarnemen, minder zelf onderzoeken en ongemerkt delen van ons eigen denken uitbesteden?
Juist daarom raakte het initiatief van Joyce Huisman mij zo. Jongeren laten kennismaken met koken, gewassen, smaken, samenwerken, historie en cultuur.
Leren met je handen, je ogen en je neus vraagt een ander soort aandacht. Je kijkt, ruikt en proeft. Je merkt zelf wat er gebeurt.
Misschien ligt daar wel een belangrijke opdracht voor deze tijd. Ook als we dagelijks met AI werken, kunnen we ruimte blijven maken om zelf te kijken, te onderzoeken en te ervaren.
