Skip to content

Van wie is die kandelaar?

Een kandelaar van Jon Assink en een gesprek met HEMA-ontwerper Pauline Barendregt brengen me terug bij een vraag die ik ontwerpers graag stel. Wie heb je eigenlijk voor je?

4 min leestijd
De HEMA-kandelaar van Jon Assink naast een bril op tafel

Een paar jaar geleden kreeg ik een pakje met de post. Mooi ingepakt, in van dat papier waar je al blij van wordt voordat je weet wat erin zit. Mijn naam stond op de adressticker. Onder het papier kwam een doosje tevoorschijn. Er stond HEMA op.

Er zat een kaartje bij van Jon Assink, met wie ik bij Piet Boon Collection had samengewerkt. Hij was gevraagd om een paar producten voor HEMA te ontwerpen en zat vast. Want ja, wat is nou eigenlijk HEMA? Toen vroeg hij zich af wat ik zou hebben gezegd. Uiteindelijk nam HEMA drie van zijn ontwerpen op in de collectie. Een daarvan zat in dat doosje. Een kandelaar, die hij me cadeau wilde doen.

Van zo’n kaartje word ik dus echt blij.

Op vrijdag de dertiende dacht ik weer aan dat pakje. Ik heb iets met die dag. Ik heb op vrijdagen de dertiende mooi nieuws gekregen en overwinningen gevierd. Speedy Volita, onze draver en familietrots, liep op zo’n dag zelfs een wereldrecord bij de oudere merries. Dus ja, zet mij gerust op vrijdag de dertiende in de agenda.

Dit keer zat ik in LAB44, een gezellige plek op het Hembrugterrein in Zaandam. De Maatschappij had Pauline Barendregt, Head of Design bij HEMA, uitgenodigd. Guido Voss was onze charismatische en betrokken dagvoorzitter. Ik heb hem na afloop gezegd dat hij zijn nieuwe rol had gevonden. Rupert Parker Brady had zich goed voorbereid, luisterde aandachtig en gaf ons onderweg de ruimte om vragen te stellen.

Ik vond het jammer dat dit de laatste bijeenkomst was. De afdeling Zaanstreek-Waterland van De Maatschappij stopt. Er kwamen te weinig jonge mensen bij. Terwijl ik daar zat te luisteren, dacht ik hoe graag ik nog eens zo’n middag zou meemaken.

Pauline noemde zichzelf een nuchtere dromer. Daar kon ik wel wat mee. Dromen mag, graag zelfs. En als je wilt dat er iets van terechtkomt, moet er ook wat gebeuren. Nuchtere Noord-Hollanders kennen dat gevoel wel.

Pauline vertelde persoonlijk en boeiend over haar tijd bij Lidewij Edelkoort, G-Star en Fatboy. Het was echt muisstil in de zaal. En zodra iemand een vraag stelde, praatte de zaal weer mee. Wat me vooral bijbleef, was wat ze vertelde over haar komst bij HEMA. Met al die ervaring kwam ze er een ontwerpteam leiden. Wat vond ze als eerste belangrijk? Het vertrouwen van dat team winnen. Je kunt op je eerste dag al ideeën genoeg hebben. De mensen met wie je ze moet waarmaken, moeten je nog leren kennen.

Toen Pauline vertelde hoe ze met archetypen werkt, begreep ik waarom ik weer aan dat pakje van Jon dacht. Ik vroeg ontwerpers vroeger weleens om een product te beschrijven alsof het een personage was. Wie heb je hier voor je? Iemand die een beetje stout is, of juist lief? Jong, oud? Hoe leeft diegene?

Ik ben er in het begin vaak genoeg om uitgelachen. En ja, ik meen het nog steeds. Een goed ontwerp heeft voor mij een ziel. Dat geldt ook voor een merk of een bedrijf. Als je een beetje doorhebt wie je voor je hebt, kun je beter beoordelen welke keuzes bij diegene passen. Dat helpt ook als je bedenkt hoe je het product straks laat zien en wat je erover vertelt.

Ik ging in die tijd vaak met ontwerpers winkels in. Dan pakten we er een paar artikelen bij die goed verkochten en een paar die bleven liggen. Wat vonden we er zelf van? En hoe kon het dat dat ene artikel waar wij zo enthousiast over waren, gewoon in het schap bleef staan? Ik vond dat mooie gesprekken. En op dat punt kon ik me goed in Pauline vinden. De schoorsteen moet ook roken.

Na afloop bedankte ik Pauline. Ik zei dat ik onder de indruk was en dat ik haar omschrijving eigenlijk ook bij HEMA zelf vond passen. Een nuchtere dromer. Ze moest lachen. Zo had ze er zelf nog niet over gedacht.

Pauline had ons aangeraden om bij de HEMA XXL concept store aan de Nieuwendijk te gaan kijken. De volgende dag ben ik meteen gegaan. Daar stonden die enorme Nijntjes tussen de schappen, met boven gewoon broodjes, soep en hotdogs. En wat waren de mensen die er werkten aardig. Ik werd er meteen vrolijk van. On-Nederlands uitbundig, dacht ik. En toch echt HEMA.

Back To Top
No results found...